Musar do Pirke Awot 3:7
רַבִּי אֶלְעָזָר אִישׁ בַּרְתּוֹתָא אוֹמֵר, תֶּן לוֹ מִשֶּׁלּוֹ, שֶׁאַתָּה וְשֶׁלְּךָ שֶׁלּוֹ. וְכֵן בְּדָוִד הוּא אוֹמֵר (דברי הימים א כט) כִּי מִמְּךָ הַכֹּל וּמִיָּדְךָ נָתַנּוּ לָךְ. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, הַמְהַלֵּךְ בַּדֶּרֶךְ וְשׁוֹנֶה, וּמַפְסִיק מִמִּשְׁנָתוֹ וְאוֹמֵר, מַה נָּאֶה אִילָן זֶה וּמַה נָּאֶה נִיר זֶה, מַעֲלֶה עָלָיו הַכָּתוּב כְּאִלּוּ מִתְחַיֵּב בְּנַפְשׁוֹ:
R. Elazar Ish Bartotha mówi: „Daj Mu, co jest Jego”. [tj. nie powstrzymujcie się od angażowania się w pragnienia Niebios, zarówno ciałem, jak i pieniędzmi, ponieważ nie dajecie tego, co jest wasze, ani ciała, ani pieniędzy], ponieważ wy i wasze jesteście Jego. I tak jest powiedziane w odniesieniu do Dawida (I Kron. 24:14): „Albowiem od Ciebie wszystko pochodzi iz Twojej ręki daliśmy Tobie”. R. Szimon mówi: Jeśli ktoś idzie drogą i się uczy, a on przerywa naukę, mówiąc: „Jak piękne jest to drzewo! Jak piękna jest ta bruzda!”. Pismo ocenia go tak, jakby był odpowiedzialny za swoją duszę. [To samo odnosi się do każdej próżnej rozmowy, ale podano powszechny przykład, ponieważ wędrowcy mówią o tym, co widzą na własne oczy. Inni mówią, że dowiadujemy się o czymś wyjątkowym— że chociaż (w przypadku drzewa lub bruzdy recytuje błogosławieństwo „kto ma je w swoim świecie”, to jednak jest mu to przypisywane tak, jakby był odpowiedzialny za swoją duszę, za to, że przerwał mu naukę).